مترجم سایت

فرقی نمی کند فقیر باشی یا غنی. اجاره نشینی امروزه بخشی از زندگی مردم است. بعضی شعارشان اجاره نشینی و خوش نشینی است و عده ای در آرزوی داشتن سرپناهی تا مجبور نباشند هنوز یک سال نشده، اسباب و اثاثیه شان را جمع و خانه دیگری را هر چند کوچک تر برای اجاره پیدا کنند. کافی است یک روز سری به بنگاه های شهر بزنی تا تفاوت ها را به چشم ببینی. ترجیح می دهم کارم را از شمال تهران به جنوب شروع کنم از غنی ترین ساکنان شهر تا آن هایی که برای ماندن و کار کردن در تهران حاضرند هر رنجی را به جان بخرند. نیاوران، فرمانیه، کامرانیه و دربند.

مستاجرهایشان هم با بقیه مناطق تهران فرق می کنند. چون آن قدر پول دارند که می توانند با چند ماه اجاره خانه شان خانه ای در حد و اندازه آرزوهای بسیاری از مردم تهران بخرند. وارد یکی از آژانس های مسکن می شوم. تعداد زیادی مشاور و تلفنچی در یک سالن بزرگ دور هم جمع شده اند تا خانه بفروشند و اجاره بدهند. وقتی سراغ خانه اجاره ای را از مشاوران می گیرم اولین سوالشان این است: چقدر پول داری؟ با اعتماد به نفس می گویم ۳۰ میلیون تومان. البته رهن کامل. پسرک مشاور تلخندی تحویلم می دهد و می گوید: با این پولی که شما داری این اطراف نمی توانی خانه مناسب پیدا کنی. تصمیم می گیرم حالا که قسمت نشد با ۳۰ میلیون همسایه شان شوم با چند نفر از مشتری ها صحبت کنم.

آقایی تقریبا ۵۰ ساله همراه همسرش برای رهن و اجاره آمده اند خانه ای حداقل ۱۲۰ متری. مشاور از آن ها هم همین سوال را می پرسد اما جوابشان با من خیلی متفاوت است: «مشکلی نیست، شما مورد مناسبت را نشان بده» مشکل مالی که رفع می شود مشاور جوان فایل هایش را یکی یکی بیرون می آورد. ۳۰ میلیون رهن ۳ میلیون اجاره، ۷۰ میلیون رهن کامل، ۴۰ میلیون رهن ۵/۱ میلیون اجاره و ... سر صحبت را با مرد مستاجر باز می کنم.

وقتی می پرسم چطور حاضرید این مقدار اجاره در ماه پرداخت کنید در حالی که می توانید خانه بخرید، با لبخندی سرد می گوید: با ۷۰ میلیون که نمی شود در این مناطق آن هم در برج، خانه خرید. البته پول برای خرید خانه دارم اما ترجیح می دهم با سرمایه ام در بازار کار کنم، تا این که آن را برای خرید یک چهار دیواری هزینه کنم. همسرش هم می گوید: اجاره نشینی و خوش نشینی. این طوری تنوعش بیشتر است.

۸ - ۷ کیلومتر پایین تر مرکز شهر است. میدان هفت تیر، خانمی برای رهن کامل خانه به بنگاه آمده است و چون ۲ فرزند بزرگ دارد می خواهد خانه اش حتما ۳ خوابه باشد بنگاه دار آپارتمانی ۱۶۰ متری را پیشنهاد می دهد با ۴۰ میلیون رهن کامل، البته با پارکینگ و انباری. وقتی از صحبت های خانم متوجه می شوم که کارمند است و ماهانه ۳۵۰ هزار تومان درآمد دارد، می پرسم با این درآمد چطور می توانید ۴۰ میلیون تومان برای رهن خانه بپردازید، ۴۰ میلیون تومان رهن یعنی یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان اجاره در ماه.در پاسخم می گوید: اولا با این پول نمی توانم خانه ۱۶۰ متری بخرم و چون ۲ فرزند بزرگ دارم مجبورم خانه ۳ خوابه اجاره کنم. ثانیا این مبلغ را برای رهن خانه کنار گذاشته ام و با درآمد ماهانه ام گذران زندگی می کنم. بعد هم ما سال هاست در این منطقه زندگی می کنیم و به این محله عادت کرده ایم. از این جا به همه جای تهران دسترسی داریم. به همین خاطر اصلا حاضر نیستم به خاطر چند میلیون پول پیش کمتر از این محله نقل مکان کنم و یا خانه کوچک تری بگیرم.

هر چقدر به سمت جنوب تهران می روی از قیمت ها کم اما به شلوغی و ترافیک اضافه می شود در خیابان کرمان می شود یک آپارتمان ۶۰ متری را با ۱۰ میلیون تومان اجاره کرد، البته صاحب خانه ها کمتر حاضرند خانه هایشان را رهن کامل بدهند چون به اجاره اش بیشتر احتیاج دارند. ۳۰۰ هزار تومان برای اجاره یک آپارتمان ۶۰ - ۵۰ متری. زوج جوانی که تازه ازدواج کرده اند دنبال یک آپارتمان کوچک می گردند. مرد با چهره ای مستاصل آرام به بنگاه دار می گوید: من با ماهانه ۴۰۰ هزار تومان درآمد نمی توانم ۳۰۰ هزار تومان اجاره بدهم. اگر می شود با صاحب خانه صحبت کنید بلکه کمی از اجاره کم کند. وضعیت غربی ترین نقطه تهران هم برای اجاره نشین ها مناسب است.

از ۱۰ تا ۱۵ میلیون تومان رهن به بالا. عمدتا کارمندند و با پرداخت تمام پس اندازشان می توانند تا یک سال ساکن خانه ای نقلی در این منطقه شوند. یکی از مشتریان بنگاهی در منطقه شهران می گوید: محل کارم مرکز شهر است و هر روز مجبورم ۳ ساعت را در ترافیک محل کار تا منزل باشم. اما باز هم کرایه ها در این مناطق مناسب تر است. امسال می خواستم خانه ای نزدیک محل کارم اجاره کنم ولی باید برای اجاره یک آپارتمان ۵۰ متری حوالی خیابان کریم خان ۳۵ میلیون تومان پرداخت می کردم.اما این جا با تمام مشکلات حداقل مجبور نیستم نیمی از حقوق ماهانه ام را به صاحبخانه بدهم. جدای از تمام این افراد، هستند کسانی که برای کار کردن در تهران و ماندگار شدن در این شهر مجبورند روزانه فاصله یکی از شهرهای اطراف تهران را تا مرکز پایتخت طی کنند چرا که حتی قادر نیستند کمترین اجاره را در جنوبی ترین نقطه تهران بپردازند. از کرج، شهرهای اطراف کرج، رباط کریم و ورامین گرفته تا شهرهای جدیدی مثل پرند و پردیس شهرهایی که به خاطر فاصله زیادشان و نبود وسایل حمل و نقل عمومی سریع مانند مترو زمان زیادی از ساکنانشان تلف می شود تا بتوانند برای کار روزانه به تهران بیایند. مرتضی به عنوان نیروی خدماتی در یکی از وزارت خانه ها مشغول به کار است و مجبور است هر روز از رباط کریم ۵۰ - ۴۰ کیلومتر راه را تا تهران بیاید. وقتی پای درد دل هایش می نشینی خسته از این همه دوری راه می گوید: «اصلا نمی توانم از پس کرایه ها در تهران بربیایم. با این حقوق کم و ۲ تا بچه کوچک نمی توانم حتی فکر اجاره نشینی را در تهران هم داشته باشم ولی در شهرهای اطراف تهران می توان با مبلغ خیلی کمی خانه اجاره کرد. همین خانه را هم با ۳ میلیون تومان پول پیش و ماهانه ۳۰ هزار تومان اجاره کرده ام. تنها مشکلم هم دوری راه است».

بین شهرهای اقماری تهران، کرج و شهرک های بین راه تهران و کرج بیشترین تعداد ساکنان را در خود جای داده اند که هر روز مجبورند برای انجام کار روزانه به تهران بیایند. با این تفاوت که متروی کرج تهران به عنوان تنها خطی که مسافران شهرک های اقماری را به تهران وارد و از آن خارج می کند مسافران زیادی را روزانه برای انجام کار به تهران می آورد. به همین خاطر تعداد زیادی ترجیح می دهند این شهرک ها را برای زندگی انتخاب کنند. احمد- الف یکی از همین افراد است که کلاک کرج را برای زندگی انتخاب و با ۶ میلیون تومان پول پیش آپارتمانی ۷۰ متری اجاره کرده است. احمد که شاغل یکی از ادارات دولتی در خیابان آزادی تهران است می گوید: با این که فاصله محل کار تا منزلم طولانی است، با مترو، البته به شرط این که زیر دست و پای مسافران له نشوم، خیلی سریع به خانه می رسم. حالا بماند که کلاک حتی از کمترین امکانات رفاهی و خدماتی نیز برخوردار نیست و آن را نمی توان با تهران قیاس کرد.

بعد از شنیدن حرف های مستاجران تهرانی اجاره نشینی و خوش نشینی برخی افراد و حرف های بعضی مستاجران که آرزو دارند روزی صاحب خانه ای کوچک حتی در جنوبی ترین نقطه تهران شوند تا از شر اسباب کشی های سالانه رها شوند برایم به خوبی قابل درک است این که بعضی با وجود داشتن تمول حاضر نیستند پول و سرمایه شان را برای خرید خانه هزینه کنند و برخی از شدت فقر حاضرند روزی ۱۰۰ کیلومتر راه را برای رسیدن به محل کار طی کنند.

بازار مد در ایران بزرگترین بازار مصرف مد در خاور میانه و بالغ بر دو هزارو سیصد میلیارد تومان است که این امر خود در گرو تسخیر بازار پوشاک ایران توسط کالاهای قاچاق چینی است.

بر اساس یک تحقیق انجام شده توسط سعید صمدی، آمار مركز آمار ایران حکایت از آن می‌کند که در حدود سی میلیون نفر از جمعیت ایران در محدوده سنی 15 تا 30 سال هستند كه دو سوم آنها در مناطق شهری ساكنند و اگر فقط مصرف مد در بخش شهر نشین این گروه سنی را در نظر بگیریم و به سایر گروه‌ها كاری نداشته باشیم و با فرض اینكه افراد این بخش در سال حدود صد هزار تومان از خرید هایشان تحت تأثیر مد و مدگرایی باشد ( كه فرض كاملاً قابل قبولی است ) در این صورت مقدار مصرف مد فقط در این محدوده سنی برابر با رقم نجومی دو هزار میلیارد تومان در سال خواهد بود .

در ادامه این تحقیق آمده است که با گسترده تر كردن محدوده سنی و اضافه كردن افراد شهر نشین 30 تا 40 ساله كه در حدود شش میلیون نفر هستند و با فرض سرانه مصرف مد پنجاه هزار تومان برای هر كدام از آنها ، سیصد میلیارد تومان دیگر هم به این مبلغ اضافه شده و حاصل به رقم دو هزار و سیصد میلیارد تومان خواهد رسید .

این مقاله تحقیقی که در فصلنامه توسعه مهندسی بازار شماره 11 منتشر شده در ادامه به بررسی رفتارمصرف كننده‌های مد در ایران بر حسب 4 گروه سنی پرداخته و در معرفی گروه اول می‌نویسد: گروه اول از 15 تا 20 سال ( نوجوانان ) هستند. جمعیت شهر نشین این گروه حدود هفت میلیون نفر است . افراد این گروه به شدت تابع مد بوده و پوشش و لباس خود را بین هفتاد تا نود درصد تحت تاثیر مدهای روز انتخاب می كنند ولی به دلیل اینكه خود دارای درآمد نیستند، توان مالی كمی دارند و بیشتر سعی می كنند با خرید لباس‌های ارزان‌قیمت، نیازهای خود را رفع كنند . میزان مصرف مد در این گروه برابر هفتصد میلیارد تومان است .

این تحقیق گروه دوم را گروه 20 تا 30 سال ( جوانان ) اعلام کرده و با اشاره به این که جمعیت شهرنشین این گروه حدود سیزده میلیون نفر است می‌افزاید:" افراد این گروه همچنان پیرو جدی مد هستند ولی نه به شدت گروه سابق به طوری‌كه بین پنجاه تا هفتاد و پنج درصد پوشاكی كه می پوشند تحت تأثیر مدهای روز است. افراد این گروه قدرت مالی بیشتری دارند و به كیفیت و تا حدی مارك لباس‌ها اهمیت بیشتری می دهند و در این مورد پول بیشتری خرج می كنند . مقدار مصرف در این گروه برابر هزار و سیصد میلیارد تومان است .

در ادامه این تحقیق گروه سوم میان 30 تا 40 ساله ها ( گروه بزرگسالان ) عنوان شده که افراد این گروه در مورد پیروی از مد محافظه كار تر بوده و در حدود پنجاه درصد پوشاكی كه می پوشند تحت تأثیر مد های روز است. این گزارش می‌افزاید: افراد این گروه بیش از گروه قبل به كیفیت و مارك دار بودن لباس اهمیت می دهند و بیشتر در این مورد خرج می كنند. مقدار مصرف مد در این گروه برابر با سیصد میلیارد تومان است .

اما گروه چهارم در تحقیق انجام شده توسط صمدی گروه 40 تا 55 ساله ها ( افراد میانسال ) هستند. از نظر وی افراد این گروه هم همچنان متأثر از مد روز بوده و بین سی تا پنجاه درصد از ارزش خرید هایشان تحت تأثیر مد است ولی سلیقه خرید كردنشان كمابیش مانند گروه سابق است.بر اساس این گزارش تعداد افراد این گروه ده میلیون نفر و سرانه مصرف مد آنها سی هزار تومان و مقدار مصرف مد در این گروه برابر با دویست میلیارد تومان است.

با این همه به دلیل سرمایه‌گذاری سنگینی که پوشاک درحوزه مد به منظور ایجاد جریان فرهنگی برای جوانان نیاز دارند این حوزه به حال خود رها شده وهویت ملی و بومی سلیقه و مد ایرانی را در معرض خطر قرار داده است. این خطر نیز بیشتر از جانب کشورهایی مانند چین یا ترکیه است که به دلیل نرخ پایین پوشاک سعی دارد بازار ایران را به تسخیر خود درآورده که در نهایت منجر به تهدید تعطیلی بسیاری از کارگاه‌ها و کارخانه‌های نساجی در کشور نیز شده است.

روزنامه حریت چاپ آنکارا در تاریخ 10-03-1388 به نقل از"ندیم اورون"، رئیس "فدراسیون طراحان مد و لباس های آماده ترکیه" نوشت: "شرکت های تولید لباس و طراحان مد به دنبال بازارهای جایگزین اروپا هستند و در این میان فدراسیون متبوعش ، ایران و ممالک آفریقایی را به عنوان بازارهای مقصد در آینده برگزیده و قصد دارد مذاکراتی دوجانبه برای برپایی کارگاه های آموزشی در این کشورها ترتیب دهد می‌نویسد:"همسایه ما، ایران، کمتر از بحران اقتصاد جهانی متاثر شده است. درآمد این کشور برپایه نفت متمرکز شده و اقتصاد آن در حال رونق است."

اورون افزود: "خیلی از زنان ایرانی مجذوب خلاقیت و سبک طراحان مد ترکیه ای شده اند. تا به حال محصولات زیادی به ویژه از استانبول به ایران صادرات شده و هدف ما فقط این است که این فروش ها را سازماندهی کنیم. در حال حاضر این فروش ها به شکل رفت و آمد تاجران صورت می گیرد و باید از فرصت استفاده کرد و آن را به صورت صادرات سازماندهی شده درآورد." ترکیه از نظر حجم تولید لباس در رده چهارم پس از کشورهای ایتالیا، چین و هنگ کنگ قرار دارد.

براساس آمار گمرک ارزش واردات پوشاک ( که اقلام وارداتی بیشتر از مد روز تبعیت می‌کنند) در سال 87 حدود 14 میلیون و 893 هزار و 861 دلار بوده که این رقم نسبت به سال 86، حدود 46 درصد افزایش یافته است. ارزش واردات پوشاک در سال 87 معادل 14 میلیارد و 313 میلیون و 573 هزار و 224 تومان بوده است.

بنابر آمار گمرک ایران وزن پوشاک وارداتی در سال 87، یک میلیون و 937 هزار و 917 کیلوگرم و ارزش واردات پوشاک در سال 86 حدود 10 میلیون و 198 هزار و 736 دلار بود که ارزش واردات در این سال نیز نسبت به واردات پنج میلیون و 855 هزار و 873 دلاری پوشاک در سال 85 ؛ حدود 2/74 درصد افزایش نشان می دهد. وزن پوشاک وارداتی در سال 86 نیز حدود یک میلیون و 270 هزار و 19 کیلوگرم بود.

در این باره مهدی یکتا دبیر اتحادیه تولیدکنندگان و صادرکنندگان نساجی و پوشاک در باره افزایش تعرفه واردات پوشاک که منجر به کاهش واردات قانونی شده در گفت و گو با روزنامه سرمایه می‌گوید: " در حال حاضر حدود 40 تا 50 درصد بازار پوشاک کشور توسط پوشاک خارجی که از طریق رسمی یا قاچاق وارد کشور می شود تامین می شود."

یکتا همچنین افزود: "متاسفانه واردات پوشاک از مبادی غیرقانونی مانند قاچاق یا کم اظهاری در گمرک ادامه دارد و بنابراین به عقیده ما، واردات پوشاک به داخل کشور نیز از آمار رسمی گمرک است چرا که در حال حاضر تنها برندهای معروف اقدام بیشتر از طریق رسمی پوشاک را وارد کشور می کنند."

به گفته او، بخش اعظمی از پوشاک موجود در بازار از شرق آسیا وارد کشور می شود. در حالی که کشورهای عمده صادرکننده پوشاک به ایران در آمارهای رسمی، کشورهای اروپایی است که پوشاک آنها برندهای معروفی دارد و تنها از راه های رسمی به کشورهای دیگر وارد می شود.

بازار پوشاک در حالی بدون فرهنگسازی در مد و عدم ممانعت از واردات به حال خود رها شده است که به گزارش روزنامه ایران در 28 خرداد 87 " دولت فرانسه از حجم زیاد واردات پوشاك ساخت چین به اتحادیه اروپا شدیداً ابراز نگرانى كرد. پاتریك دویژان، وزیر صنعت فرانسه، اعلام كرد چنانچه صادرات پوشاك چین مهار نشود، حدود هفت هزار شغل در صنعت نساجى فرانسه به خطر خواهد افتاد.

اما کفایت امیرپور مشاور امور بانوان وزارت اقتصاد و دارایی از زاویه موضوع حجاب به مسئله واردات پوشاک و مد توجه کرده و می‌گوید که " یكی از علل ترویج بی‌حجابی را واردات بی رویه پوشاك است و وارد كنندگان پوشاك باید مدل‌ها و لباس‌هایی را وارد كشور كنند كه با فرهنگ ایرانی هماهنگ باشد."

این درحالی است که محمدصادق مفتح، معاون توسعه داخلی وزارت بازرگانی در اسفند سال 1388 عنوان کرده بود که اگر واردات کالا قبیح است واردات پوشاک به مراتب از واردات سایر اقلام قبیح‌تر است زیرا واردات پوشاک جنبه فرهنگی داشته و بر فرهنگ مردم کشور تاثیر می‌گذارد...و اگر پوشاک چین، تایلند و هند بازارها را در اختیار گرفته‌اند تنها با داشتن برند قوی بوده است. وی خاطرنشان کرد: اگر ما هم بخواهیم در این زمینه پیش‌قدم شویم باید برند مشخصی را ایجاد کنیم.

گیم‌نت‌ها مكانی شده برای ترویج كشتن، خشونت، بی‌نظمی، بی‌توجهی به قانون، مرگ، خون، شكستن،‌ تخریب و ... آن‌چه كه در بازی‌های رایانه‌ای ترویج می‌شود و كودكان ما ناخواسته وحشی‌گری، خشونت، آدم‌كشی و قانون گریزی را تمرین می‌كنند.

پسرك در گوشه‌ای از گیم نت نشسته و با چنان دقتی مبهوت صفحه مانیتور شده است كه گویی از حال رفته است! نزدیك‌تر كه می‌شوی می‌بینی در حال كشتن نیروهای افغانی است! كه آن قدر بی‌دست و پا هستند كه نیروی مهاجم(آمریكایی) با حركت دادن ماشه تفنگ چندین نفر از آنها را در آن واحد می‌كشد.
كشتن، خشونت، بی‌نظمی، بی‌توجهی به قانون، مرگ، خون، شكستن،‌ تخریب و ... در بازی‌های رایانه‌ای ترویج می‌شود و كودكان ما ناخواسته وحشی‌گری، خشونت، آدم‌كشی و قانون گریزی را تمرین می‌كنند.
در برخی از بازی‌ها كشتن و حمله به انسان‌های ضعیف و ناتوان عاملی برای افزایش امتیاز است! ادامه این شرایط چیزی جز نهادینه كردن فرهنگ خشونت در جامعه نیست.
چندین و چند مصاحبه، گزارش، ‌مقاله، ‌تحقیق و پژوهش در ارتباط با بازی‌های رایانه‌ای كه سرشار از خشونت است وجود دارد كه در یك كلام این بازی‌ها را برای كودكان مانند سم توصیف می‌كنند، اما دریغ از ذره‌ای توجه؛ شرایط نه تنها تغییری نكرده بلكه فروشگاه‌ها و سایت‌های اینترنتی جولانگاه بازی‌های خشن شده و مشتریان بیشتری پیدا كرده است.
نكته قابل تامل این كه به درجه‌بندی سطح بازی‌ها یا به اصطلاح جهانی رنكینگ آن توجهی نمی‌شود و به آسانی در اختیار خانواده‌ها قرار می‌گیرد تا آنان نیز سطوح مختلف خشونت و بی‌بندوباری را به كودكان و نونهالان خود تزریق كنند.
بسیاری از بازی‌های موجود در فروشگاه‌ها را كشورهایی مانند سوئیس، انگلیس‌ ،‌ كانادا و ..... به دلیل شدت خشونت و بی‌بندوباری ممنوع كرده‌اند و با عرضه كنندگان آن به شدت برخورد می‌شود اما گویی در ایران كمتر به این نكات توجه می‌شود و تنها سود هنگفت آن ملاك تصمیم‌گیری‌هاست .
تاسف‌بارتر این‌كه بخشی از بازی‌های خشن توانسته است در موبایل نیز راه یافته و كودكانی كه این روزها موبایل جز ضروریات زندگی‌شان شده، در اوقات تنهایی و در راه مدرسه نیز تمرین خشونت می‌كنند. در برخی از بازی‌ها كودك ایرانی به سمت نیروهای كشور شلیك می‌كند، مسلمانان را با نام تروریست می‌كشد و آنان را افرادی ضعیف و ترسو می‌بیند كه سرباز تنومند آمریكایی به تنهایی همه را از سر راه برداشته و پیروز می‌شود، چه راهی بهتر و آسان‌تر از بازی رایانه‌ای می‌تواند تبلیغات منفی غرب علیه مسلمانان را در ذهن كودك ایرانی شكل دهد!

جایی برای هدر دادن خلاقیت
«گیم نت» مكانی است كه در آن تعداد زیادی رایانه از طریق شبكه به هم متصل شده و می‌توان مشغول بازی شد، با ‌امكانات رایانه‌‌ای در این مكان‌ها می‌توان به صورت گروهی و انفرادی و از طریق اینترنت پرسرعت با گروهی دیگر در محلی دیگر بازی كرد.
گیم نت عمری چند ساله دارد اما این روزها آهسته آهسته، جای خود را میان كودكان باز می‌كند. اما این مكان‌ها جایی را در میان برنامه‌‌های مدیران پیدا نكرده است. در همین آغاز راه زنگ‌ها به صدا در آمده و گوش مدیران بدهكار این زنگ هشدار نیست.
تابستان در راه است و خانواده‌ها دغدغه اوقات فراغت فرزندانشان را دارند، در این ایام بسیاری از كودكان، نوجوانان و جوانان اوقات خود را در گیم نت‌ها می‌گذرانند. گیم‌نت‌ها با استقبال نوجوانان در حال گسترش بوده و گیم‌نت‌های بدون مجوز نیز در كنار آن در حال رشد هستند.
گیم‌نت‌ها مكانی برای هدر دادن خلاقیت است، این جمله را اكثر كارشناسان گفته و بدان اذعان داشته‌اند. بازی‌های رایانه‌ای از طرفی خلاقیت های رفتاری را كور می‌كند و از طرفی ناخواسته نسلی را تربیت می‌كند كه ذهنش انباشته از اسلحه، آدم كشی، وحشی گری، تخلف و قانون گریزی است.
بررسی‌ها نشان می‌دهد بیش از 250 گیم نت در شهر تهران وجود دارد، كه اكثرشان مجوز دارند و احتمالاً پلیس اماكن به صورت دوره‌ای بر آنها نظارت دارد اما در و دیوار این گیم‌نت‌ها حرف‌هایی دیگر می‌زند، علاوه بر بازی‌های ارائه شده در مكان‌ها، عكس‌ها و تصاویر هنرپیشه‌ها و خوانندگان زن غربی به همراه تصاویر عریان كشتی‌كج‌كاران بر در و دیوار نقش بسته است.
یك كودك 7 ساله به خوبی نام كشتی كج‌كاران آمریكایی را با تعداد عناوین قهرمانی و سبك خاصش معرفی می‌كند. آرزوی راد 7 ساله این است كه روزی در مسابقات كشتی كج آمریكا شركت کند! در تابستان گذشته موجی از تیشرت‌ها و جوراب‌هایی منقوش به تصاویر غول‌های غربی با رنگ‌های مشكی در جامعه عرضه شد كه تن‌پوش كودكان، نوجوانان و حتی جوانان شد. تابستان دیگری در راه است آیا اسامی و تصاویر جدید بازی‌ها را باردیگر بر روی تیشرت‌ها خواهیم دید؟!
یاسین كلاس سوم ابتدایی است و به خوبی با تمام نقاط ضعف و قوت بازی كانتر استریك آشناست و دوستانش را به انجام ترفندی دعوت می‌كند كه توانسته از اینترنت پیدا كند. جالب‌این كه زبان او در ضرب و تقسیم مسائل ریاضی كتابش لكنت می‌گیرد!

مكانی برای تمرین فحاشی‌
متصدی یكی از گیم نت‌ها نوجوانی دبیرستانی است، با حرارت و هیجان برای آرام كردن ذوق و شوق كودكان از كلماتی ركیك و ناپسند استفاده می‌كند اما جواب ركیك‌تری از كودكی 8 ساله می‌شنود. فضای نامناسب حاكم بر گیم‌نت‌ها یكی از دغدغه‌هایی است كه شاید هنوز خانواده‌ها از آن اطلاعی ندارند. ضرورت نظارت دقیق‌تر و حرفه‌ای‌تر بر گیم‌نت‌ها یكی از نیاز‌های ضروری است كه می‌بایست توسط پلیس و دستگاه‌های فرهنگی دنبال شود.نظارت باید از روند فعلی خود كه رعایت برخی موازین است فراتر رفته و نوع بازی‌ها، گروه سنی و سلامت محیط توجه شود.

بكش تا زنده‌بمانی!
نتیجه مطالعات یك مركز تحقیقات بازی‌های رایانه‌ای مشخص كرده كه در بیش از 80 درصد بازی‌های رایانه‌ای خشن، تشویق به كشتن پلیس و انسان‌های قانون‌مند یك ارزش والا است.
البته در برخی یافته‌ها و پژوهش‌ها تردیدی نیست كه بازی‌های رایانه‌ای می‌توانند مفید واقع شده و موجب آموزش مهارت‌های زندگی می‌شود. این گونه بازی‌ها كه عمدتاً فكری و معمایی هستند می‌توانند نقش آموزشی داشته و موجب افزایش خلاقیت و مهارت شوند و زمینه ساز شكوفایی استعدادهای كودكان و نوجوانان شوند.


فروش بازی‌های خشن به كودكان و نوجوانان ممنوع شود
یافته‌های علمی نشان می‌دهد بازی رایانه‌ای یا حتی تماشای فیلمی كه دارای خشونت و هیجان انگیز باشد، در فرآیند یادگیری تاثیرگذار است.
این نكته در آئین‌نامه تولید فیلم و سریال و حتی كارتون‌های تلویزیونی نیز مورد تاكید قرار گرفته است هر چند چگونگی توجه به آن در برنامه‌های تلویزیونی خود حدیث دیگری را می‌طلبد.
محققان و پژوهشگران معتقد هستند: بازی‌های خشن رایانه‌ای روح و روان كودكان را تخریب می‌كند و لازم است خانواده‌ها نظارت بیشتری فرزندان خود داشته باشند.
در حالی‌كه گروه سنی استفاده كننده از بازی باید روی آن درج شود و در مواردی نیز سن استفاده كننده مشخص شده اما باز هم والدین این موضوع را رعایت نمی‌كنند. بشیر عزیزی در یكی از فروشگاه‌های فروش بازی رایانه‌ای به دنبال بازی‌های جنگی و كشتی كج است و می‌گوید: پسر 10 ساله‌ام آن‌قدر اصرار كرد و بهانه گرفت كه تسلیم شدم تا این بازی‌های خشن را تهیه كنم. از دست این بچه خسته شده‌ام، آن قدر بازی كرده كه تیك پیدا كرده است، هنگام رانندگی می‌خواهد لایی بكشم و ماشین‌های گذری را به در و دیوار بكوبم.
فرار از مسئولیت در قبال تربیت و پرورش كودكان را می‌توان در لابه‌لای گفتار عزیزی جست‌وجو كرد. والدین امروزه كمتر به تربیت توجه می‌كنند و فضای مجازی رایانه و بازی‌های رایانه نقش و جایگاه آنان را پر كرده است.
پیروز اقتداری كارشناس بازی‌های رایانه‌ای می‌گوید: در حالی‌كه در كشورهای توسعه یافته، والدین همراه فرزندان خود در خرید بازی رایانه‌ای مشاركت دارند، در ایران پدر و مادرها هنگام خرید بازی همراه فرزندان همراهی نمی‌كنند و حتی بر محتوای بازی‌ها نیز نظارتی ندارند.
اقتداری به نكته جالبی اشاره می‌كند و می‌گوید: بیشتر گیم‌نت‌های مجاز و غیر مجاز در فضاهای پرت جغرافیایی قرار دارند و این مراكز اصولاً تابلو و شناسه مشخصی ندارند، حضور افراد مختلف در این محیط‌های دنج كه اصولاً‌ در زیرزمین و مغازه‌های پرت كوچه و پس كوچه‌هاست زمینه كافی برای شكل گیری اعمال مجرمانه به وجود آورده است.
این كارشناس معتقد است: بازی‌های رایانه‌ای این روزها چنان وقت و ذهن كودكان را اشغال كرده كه دیگر جایی برای بازی فكری و بدنی نمانده است، بازی‌های رایانه‌ای مانعی بر شكل‌گیری اجتماعی شدن و ارتباط جمعی كودك می‌شود. چاقی مفرط كودكان به علت نشستن مداوم در مقابل تلویزیون یا رایانه از دیگر آسیب‌هاست.
یك فروشنده محصولات رایانه‌‌ای در میدان انقلاب می‌گوید: بر روی سی دی‌های بازی‌های رایانه‌ای محدودیت سنی چاپ شده است. اما والدین یا نوجوانان توجهی به این محدودیت‌ها نداشته و بازی را خریداری می‌كنند. برخی از این بازی‌ها ترسناك است و مناسب كودكان و نوجوانان نیست. البته به تازگی بازی‌های فوتبالی و مسابقه‌ای در میان كودكان و نوجوانان با اقبال مواجه شده و خرید بازی‌های جنگی نیز مقداری كاهش یافته است.
همان‌گونه كه فروش سیگار به افراد زیر 18 سال ممنوع است باید برای جلوگیری از فروش بازی‌های خشن و دارای محدودین سنی به كودكان و نوجوانان نیز چاره اندیشی شود.

بازی دنیای كودكان است
آرزو احمدی روانشناس در این ارتباط می‌گوید: بازی دنیای كودكان است اما تغییر زندگی از سنتی به آپارتمانی در گرایش بیش‌تر كودكان به بازی‌های رایانه‌ای مؤثر است؛ این بازی‌ها روابط اجتماعی كودكان و نوجوانان را كاهش می‌دهد.
این روانشناس تأكید كرد: بازی‌های رایانه‌ای كه محتوای جنگی دارند، كودك را به پرخاشگری سوق می‌دهد و در نهایت فرد منزوی می‌شود،بازی های رایانه‌ای كاهش تمركز كودكان را به دنبال دارد و موجب اختلال در یادآوری مطالب می‌شود.
احمدی معتقد است: خانواده‌ها باید نظارت مناسبی را در زمینه استفاده از بازی‌های رایانه‌ای اعمال كنند تا فرزندان‌شان از بازی‌های متناسب با سن خود استفاده كنند.
این روانشناس كودك می‌گوید: نقش بازی در رشد اجتماعی كودك امری بدیهی و مورد تأكید روانشناسان است. به باور روانشناسان بازی موجب كسب لذت و اقناع نیازهای كودك می‌شود.
از نگاه كارشناسان بازی باید موجب؛ ارتباط كودك با محیط بیرون شود و دنیای اجتماعی او را گسترش دهد. استعدادهای نهفته را شكوفا و خلاقیت را بروز دهد.
یك روانشناس معتقد است: بعضی از بازی‌های كامپیوتری كه جنبه فكری و سرعت عمل دارند در زمان‌های محدود برای بچه‌ها مناسب هستند ولی استفاده بیش از حد از این بازی‌ها نه تنها كمكی به آنها نمی‌كند بلكه تا حدی باعث عصبی و كم‌حوصله شدن كودكان نیز می‌شود، به همین دلیل استفاده از این بازی‌ها باید كنترل شده و در زمان‌های خاصی باشد.
عباس‌علی تقوایی می‌گوید: بازی باید باعث توسعه همكاری، همیاری و مشاركت كــودك شده و شرایطی را به وجود آورد كه وی با رعایت اصول و مقررات آشنا شود.
تقوایی معتقد است: كودك هنگام بازی رقابت را می‌آموزد و شكست را بطور واقعی تجربه می‌كند و از قدرت ابراز وجود پیدا می‌كند و از ترس، كمرویـی و خجالت بیهوده رها می‌شود.در بازی كودك با دنیای واقعی، زیبایی و زشتی‌‌های آن آشنا شده و می‌آموزد كه مسئولیت‌پذیر باشد و راه‌هایی برای بروز و بیان اعتقادات و احساسات خود می‌یابد.


توقف یادگیری در كودكان علاقمند به بازی‌های رایانه‌ای
بررسی‌ها نشان می‌دهد كه انجام بازی‌های رایانه‌ای به طور مداوم می‌تواند سطح یادگیری دانش آموزان به خصوص دانش آموزان پسر را به شدت كاهش دهد.
متخصصان دانشگاه اوهایو به تازگی بر روی 64 دانش آموز پسر بین 6 تا 9 سال، تحقیقاتی انجام داده‌اند كه نتیجه آن حاكی از كاهش توانایی یادگیری آنها در مهارت‌های خواندن و نوشتن با انجام بیش از حد بازیهای رایانه‌ای است.
طبق گفته این تحقیق؛ والدین باید كودكان خود را از انجام بازی‌های رایانه‌ای تماماً منع كنند و انجام این بازی‌ها با حفظ اعتدال می‌تواند زمینه رشد كودكان را نیز فراهم كند.
به باور متخصصان استفاده مفرط از بازی‌های رایانه‌ای موجب تقویت حس پرخاشگری، انزواطلبی، تنبل شدن ذهن، تأثیر منفی در روابط خانوادگی، افت تحصیلی و دیگر مشكلات روحی روانی می‌شود.
احمدی روانشناس كودك معتقد است: بازی‌های جنگی كه تعدادشان بیشتر از سایر بازی‌هاست، خشونت و قانون گریزی مهمترین عاملی است كه در بازی‌های رایانه‌ای به‌صورت افراطی مورد استفاده قرار می‌گیرد، این نوع بازی ها كودك را پرخاشگر و ستیزه‌جو بار می‌آورد.
گیم نت، مكانی شده برای جمع شدن كودكان و نوجوانان برای هدر دادن اوقات فراغت و تمرین خشونت، باید در این زمینه چاره‌اندیشی كرد، با گسترش استفاده از فناوری‌های نوین و افزایش كاربرد رایانه، می‌بایست فرهنگ سازی لازم در این عرصه انجام شود زیرا بدون فرهنگ لازم استفاده از این گونه فناوری‌ها می‌تواند مشكل‌ساز شده و در شخصیت و رفتار آینده‌سازان كشور تغییرات جدی را به وجود آورد.
علیرغم گسترش استفاده از بازی‌های رایانه‌ای، گویی مسئولان خیلی هم نگران نیستند، هنوز آمار دقیق و معتبری در باره استفاده از بازی‌های رایانه‌ای، انواع آن، سن، دسته بندی، محدودیت‌ها، تعداد، خطرات و ... وجود ندارد.
در كنار گسترش بازی‌های رایانه‌ای توسط كودكان، اشتیاق والدین برای انجام این بازی‌ها نیز قابل توجه است، كه خود می‌تواند موضوع یك گزارش شود. این هم‌بازی شدن والدین و كودكان می‌تواند اثرات مفیدی را به همراه داشته باشد و كنترل‌ها را بیشتر كند. اما اگر والدین مراقب نبوده و خود نیز بازی‌های خشن را مورد استفاده قرار دهند.


گیم‌نت‌ها به مكانی فرهنگی تبدیل شوند
برای كنترل بهتر شرایط و تلطیف فضای گیم‌نت‌ها باید قبل از هر چیز آینده كودكان را مد نظر قرار دهیم. با این‌كه چندی سالی از گسترش گیم‌نت‌ها در كشور نمی‌گذرد، اما هنوز سازماندهی لازم شكل نگرفته است و در بسیاری از مواقع با این پدیده‌ سلیقه‌ای برخورد می‌شود. تلاش برای عمومی‌شدن گیم ‌نت‌ها و رفع نگرانی‌ خانواده‌ها می‌طلبد مسئولان اقدامات خود را راز همین امروز آغاز كنند.
دسته بندی این مكان‌ها، در معرض دید بودن آنها، محدودیت ارائه بازی‌های خشن و نامناسب با سن استفاده كننده، استفاده از بازی‌هایی كه متناسب با فرهنگ ایرانی باشد، سرمایه‌گذاری برای تولید بازی‌های ایرانی و فرهنگ سازی از دسته اقداماتی است كه لازم است توسط مدیران پیگیری شود.
یك پیشنهاد می‌تواند فرهنگی شدن گیم‌نت‌ها باشد. با این نگاه و فرهنگی شدن فضای گیم نت‌ها كنترل و نظارت بهتر شده و جوانان در فضای مناسب‌تری می‌توانند اوقات فراغت خود را سپری می كنند.